Gloomy Thoughts

The faults of the past haunt me and are the main reason for my present pessimism, the dreams of the future are now nightmares that often keep me awake and don’t allow me to rest. Gloomy thoughts, unpleasant feelings… My spirit travels through mysterious paths…

Poetic Moments

The night is young, my dreams are old... whispers in a crowded stadium. I hardly remember the days when I only looked to the future, full of ambition and confidence. A false feeling of immortality, vanity and a slight arrogance. How humble I seem today... I wonder whether it is a sine of weakness or wisdom. No regrets though, no regrets...

ΚΑΛΟΥΠΙΑ

Το σύνηθες είναι να κατηγοριοποιείς τους ανθρώπους, να τους βάζεις σε καλούπια, ανάλογα με την εξωτερική τους εμφάνιση, το επάγγελμα τους, την περιουσία τους, την καταγωγή τους, την κοινωνική τους τάξη. Αν εμβαθύνεις λίγο παραπάνω μπορεί να κοιτάξεις και την μόρφωση τους, την πνευματική τους καλλιέργεια, την πολιτική τους κατεύθυνση, την ιδεολογία τους, τις καθημερινές τους συνήθειες. Όταν κρίνεις κάποιον πιθανότατα κοιτάς όλα τα παραπάνω μέσα από το πρίσμα των δικών σου πεποιθήσεων και προκαταλήψεων και βάζεις ετικέτες. Είναι άραγε όμως τόσο απλά τα πράγματα…

Modern Day Heroes and Legends of the Past

What has always distinguished heroes from others was their ability and/or will to do what others around them did not. The legendary heroes of the past gained fame through their record and/or sacrifices in bloody battlefields, dark dungeon rooms and crowded streets. Some of them were ambitious political and/or military leaders who through their brave and defiant actions inspired nations to follow them. They led by example showing remarkable mental strength and resilience. Their names were entered in history books, artists painted portraits and erected statues of them; their faces were even depicted in coins and paper money.

Nowadays modern day warfare produces no heroes, only war criminals and numerous innocent victims. People in dark dungeons and maximum security prisons are all considered common criminals. Demonstrations in crowded streets generally just cause frustration, the people leading them gain some notoriety but nobody considers them heroes. So who are the modern day heroes?

Some say doctors who save lives, others artists that touch our inner feelings while others glorify the achievements of famous athletes. The latter with their physical presence and struggle remind us of the days when men had to rely on their own strength and ingenuity to survive in environments much harsher than those we live in today.

In any case most people nowadays like to think that for every famous modern-day heroes there are thousands others we haven't discovered who with their sacrifices preserve and improve our society. These people will never gain fame and fortune, they know it well, and that makes them even greater.

Success

The idea of success has haunted my thoughts since I was a child. I often admired and sometimes envied successful people around me. Many of my decisions and acts where based on dreams and aspiration of success or at least thoughts on how to avoid failure. The complexity of the idea of success and its consequences is constantly troubling my humble mind.

I have always wondered about the qualities that make a person successful. Intelligence, resilience, commitment and hard work are some of the keys to success. These qualities most times should be the necessary tools to achieve professional, social and family goals. The extent to which someone possesses and grows these qualities is closely related to his chances of succeeding in life.

Achieving all or some of his goals should make a person happy and content. His self-confidence will most probably grow exponentially. Some times it may even lead to arrogance, in any case successful people are inclined to test their abilities to the maximum and they expect others to follow. This overstretching may lead to great things and/or catastrophic failures.

People often wonder how successful they truly are and whether they should put more effort in it. The crucial question is at which point should someone feel successful. How do we recognize and measure success, can we measure are own success or do others do it for us? The recognition of someone’s success by his piers can often be more important to him than the success itself. This recognition can bring fame, even glory and pave the path for new accomplishments. A person who is considered by others successful in his field is well respected, people follow him and are persuaded by him more easily. The environment around him is more favorable and full of opportunities.

At some point most people look back at their lives and assess their acts and achievements. For some this is a pleasant experience, for others melancholic or even depressing. Sometimes it is hard to remember the challenges of the past and to explain what went wrong and why some of the aims and objectives where never met. Sometimes even if the majority of the goals have been achieved we feel that we should have aimed for greater, more important things, that we underestimated our abilities and/or prioritized things wrongly.

Success remains my holy grail…

Εγωισμοί και Πάθη σε μια Σύγχρονη Κοινωνία

Η καμμένη γη μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει ιδιαίτερα γόνιμη γη. Μέσα από μια καταστροφή μπορεί να επέλθει το ταρακούνημα που θα οδηγήσει στην αναγέννηση, το διαφωτισμό. Όλα είναι θέμα διάθεσης, συναισθήματος, αφοσίωσης.

Είναι σίγουρα δύσκολο να θυσιάσεις το εγώ για έναν κοινωνικό σκοπό, να αφοσιωθείς σε εργασίες που αφορούν το κοινό καλό, να είσαι ανιδιοτελής και ταπεινός, όχι γιατί το απαιτεί κάποια θρησκεία αλλά γιατί το αισθάνεσαι. Τα ιδανικά, οι αρχές και αξίες του καθενός ποικίλουν οι πειρασμοί είναι όμως πάντα οι ίδιοι.

Ένας αγώνας χωρίς προσωπικά οφέλη, χωρίς διακρίσεις και αναγνώριση φαντάζει μάταιος. Απαιτεί περίσσια ψυχικά αποθέματα, υπομονή και επιμονή. Η δύναμη, που κρύβει ο καθένας μέσα του, του είναι άγνωστη μέχρι να προσπαθήσει και να έρθει αντιμέτωπος με τις Ερινύες και τα πάθη του. Μέσα από τον αγώνα του επιζητεί μια λύτρωση αλλά συχνά θα αναγκαστεί να προβεί σε επώδυνους συμβιβασμούς.

Η ματαιοδοξία, η απληστία και άλλες «θανάσιμες αμαρτίες» μας θυμίζουν τη θνητότητα μας, το ατελές της ύπαρξης μας, τα όρια των αντοχών μας. Αυτές οι αδυναμίες είναι κομμάτι της ζωής μας και αποτελούν για κάποιους πρόκληση για υπέρβαση ενώ για άλλους αυτοσκοπό. Ναι σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που βρίσκουν ικανοποίηση μέσα από τις αδυναμίες και τα πάθη τους. Ο άπληστος για παράδειγμα βρίσκει ικανοποίηση μέσα από τον αγώνα του για περισσότερα αγαθά. Μπορεί αυτή του η ικανοποίηση να κρύβει μια βαθύτερη δυστυχία αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η απληστία αποτελεί κινητήριο μοχλό και διαμορφωτή των στόχων του στη ζωή.

Πως μπορεί όμως να προοδεύσει μια παρηκμασμένη κοινωνία που τα μέλη της είναι έρμαια των παθών τους. Πως μπορεί κανείς να συνεργαστεί και να βασιστεί με ανθρώπους που κοιτούν σχεδόν αποκλειστικά το εγώ του, που αγνοούν ή αδιαφορούν το κοινωνικό συμφέρον. Σε μια τέτοια κοινωνία ο κόσμος είναι καχύποπτος και αμφισβητεί τις καλές προθέσεις του γείτονα του, του φίλου του, του συγγενή του. Όλα εξηγούνται και ανάγονται στο προσωπικό συμφέρον. Ο ανθρωπισμός χάνεται μέσα στην άβυσσο της πονηριάς και της απάτης.

Οι «φιλανθρωπικές δράσεις», οι μη κυβερνητικές οργανώσεις μοιάζουν να διέπονται από περίσσια υποκρισία, να υποκρύπτουν σκοτεινά κίνητρα και να εξυπηρετούν τα προσωπικά συμφέροντα των εμπνευστών και δημιουργών τους. Οι σκέψεις των ανθρώπων βασίζονται σε συνομοσιολογικά σενάρια, δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις. Η ελπίδα αργοπεθαίνει μέσα στο βούρκο της διαφθοράς, τη λασπολογία και την μιζέρια. Ο συμβιβασμός, η αναισθησία και ο ισοπεδωτισμός πνίγουν κάθε προσπάθεια αλλαγής. Οι ακρότητες και οι συγκρουσιακές λογικές γεμίζουν τους ανθρώπους με μελαγχολία για το μέλλον.

Μέσα από τους παραπάνω προβληματισμούς εκτόνωσα για μια ακόμη φόρα ένα μέρος της απογοήτευσης μου για αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία την οποία ζω και «δημιουργώ». Κλείνω με μια τελευταία σκέψη, αυτό που με φοβίζει πάντα περισσότερο από τα άδεια ταμεία είναι οι άδειες ψυχές.

Συμπεράσματα

Μετά από ελάχιστη σκέψη και καμία απολύτως ανάλυση παραθέτω αυθόρμητα τα προσωπικά μου συμπεράσματα από τις πρόσφατες Ευρωεκλογές:

1.Η εκλογική μάχη από όλα τα κόμματα, ακόμη και τα πολύ μικρά, δόθηκε σαν να ήταν οι εκλογές εθνικές. Όλοι ξέχασαν, επίτηδες, το διακύβευμα των εκλογών. Είμαστε μάλλον πολύ λιγότερο Ευρωπαίοι από όσο νομίζουμε.

2.Η αποχή, ακόμη και αν δεχτούμε πως σε ένα βαθμό οφείλεται στο μακάβριο γεγονός ότι δεν έχουν αφαιρεθεί από τους εκλογικούς καταλόγους ένα εκατομμύριο αποβιώσαντες συμπολίτες μας (αχ αυτό το δημογραφικό), ήταν εξαιρετικά μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα και δείχνει την απογοήτευση του κόσμου. Στην αποχή συνέβαλαν βεβαίως και η θρησκευτική αργία, ο καλός καιρός, οι όμορφες παραλίες της χώρας, η έλλειψη αρμοδιοτήτων του ευρωκοινοβουλίου, η απογοήτευση από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και η απολιτική σκέψη και στάση του σύγχρονου Έλληνα.

3.Η κοινωνία συντηρηκοποιήθηκε, η αριστερά συρρικνώθηκε Αναμενόμενο μιας και αυτά για τα οποία πάλευε η αριστερά δογματικά και επίμονα τελευταίως (άσυλο, νομιμοποίητη μεταναστών, προσλήψεις στο δημόσιο κ.α.) δεν φαίνεται να έχουν σχέση με τις τρέχουσες προτεραιότητες μιας παρηκμασμένης κοινωνίας που πλήττεται οικονομικά, δημογραφικά και πολιτιστικά, παράγει ελάχιστα υλικά και πνευματικά αγαθά και είναι έντονα απαισιόδοξη για το μέλλον.

4.Νέα ηγεμονική θέση των σοσιαλδημοκρατών που άρχισαν να μοιράζουν υπουργεία και υποσχέσεις, σαν μην πέρασε μια μέρα...

5.Κατρακύλα της παραδοσιακής συντηρητικής παράταξης που αδυνατεί να ελέγξει τα φαινόμενα εκτεταμένης διαφθοράς και γραφειοκρατίας και άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα ότι σύντομα θα βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

6.Ξεπέταγμα μια νέας πολιτικής δύναμης, οικολόγοι στο όνομα και με “προοδευτικές” και μπερδεμένες ιδέες σε διάφορα εθνικά και μη θέματα, τώρα που θα έχουν εκπροσώπηση στο ευρωκοινοβούλιο θα έχουν την ευκαιρία να μας δείξουν ξεκάθαρα πόσο πολύ πονάνε τον τόπο και έχουν επαφή με τα προβλήματα του και τι μπορούν να προσφέρουν στους κοινωνικούς αγώνες για το περιβάλλον.

7.Άνοδος των πολύ μικρών κομμάτων, κυνηγοί, μακεδόνες, φιλελεύθεροι, φασίστες και οι ακροαριστεροί όλοι μπορούν να πανηγυρίζουν διότι πέτυχαν να εισπράξουν την ψήφο διαμαρτυρίας του λαού και να διαφημίσουν τις θέσεις τους με την ελπίδα πως στο μέλλον θα τους πάρει ο κόσμος πιο πολύ στα σοβαρά. Σε κάθε περίπτωση η διασπορά της ψήφου είναι υγεία για τη δημοκρατία και είναι σαφώς προτιμότερη της αποχής που ευνοεί αποκλειστικά τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.

8.Ο κόσμος, έστω και καθυστερημένα, άρχισε να αντιλαμβάνεται πως το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα σχεδόν διακοσμητικό όργανο με πολύ περιορισμένες αρμοδιότητες. Στην ουσία μόνο ψηφίσματα παράγει. Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις διαρκώς μειώνονται ενώ τα πρόστιμα, η οικονομική συνεισφορά της χώρας και οι υποχρεώσεις συνεχώς μεγαλώνουν. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αποτελεί πια απατηλό όνειρο, ευρωπαϊκές αξίες δεν υπάρχουν και η ευρωπαϊκή διεύρυνση προχωρά με όρους καθαρά πολιτικούς. Σε αυτή την Ευρώπη η Ελλάδα είναι στην ψυχή του Έλληνα μια μικρή αδύναμη επαρχία, υποτελής με αβέβαιο μέλλον.

Αυτά σκέφτηκα προς το παρόν, τα περισσότερα, ομολογώ, δυσάρεστα, αυτά έχει η ζωή...