Στη ζωή μου μέχρι σήμερα ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα δημοφιλής. Οι ιδέες μου, οι απόψεις μου και η δράση μου σπάνια τύχαιναν της επιδοκιμασίας του περιβάλλοντος μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κύκλο μου με χαρακτηρίζουν αντισυμβατικό, ιδιόρρυθμο, κάποιοι θα πουν ακόμη πως διακρίνομαι κάποιες φορές από μια τάση αυτοκαταστροφής. Αυτό το τελευταίο ελάχιστα το πιστεύω και θεωρώ πως αυτή η γνώμη βασίζετε στο χάσμα που μας χωρίζει.
Οι ιδιαιτερότητες μου στον τρόπο που εκφράζομε και δρω βασίζονται πάντα στις αξίες μου και στην κοσμοθεωρία μου. Οι απόψεις μου όσο σκληρές και αλαζονικές και να ακούγονται αντικατοπτρίζουν αυτά που πιστεύω. Δυσκολεύομαι να λέω ψέματα, ακόμη και κατά συνθήκη. Οι δημόσιες σχέσεις μου πολλές φορές είναι τραγικές διότι δεν μπορώ να «χαϊδεύω αυτιά» και έχω πάντα πολύ υψηλές απαιτήσεις από αυτούς με τους οποίους συναναστρέφομαι ακόμη και αν εγώ ξέρω πως δεν ανταποκρίνομαι στις δικές τους.
Δεν έχω καμία υπομονή με τους ανθρώπους που δεν μου προσφέρουν τίποτα και κοιτούν πως να με εκμεταλλευτούν. Δείχνω σχετικά εύκολα εμπιστοσύνη, αν αντιληφθώ όμως πως αδικούμε γίνομαι ιδιαίτερα σκληρός. Είναι ίσως η μοναδική μου άμυνα διότι βασίζω ελάχιστα στους άλλους. Δείχνω ανοχή στην έλλειψη σεβασμού αρκεί αυτή να μην επηρεάζει τη ζωή και την διάθεση μου. Αυτό πολλοί το εκλαμβάνουν ως αδυναμία και εκπλήσσονται όταν αντιδρώ απότομα αφού αυτοί ξεπεράσουν τα όρια που έχω θέσει.
Πολλές φορές φλυαρώ ασύστολα για ασήμαντα πράγματα και σιωπώ για αυτά που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μου. Η φλυαρία είναι ένα είδος εκτόνωσης και η σιωπή φυσικά ένα είδος άμυνας. Ίσως να μη χρησιμοποιώ όπως θα έπρεπε τα δύο αυτά εργαλεία. Ξεφεύγω συχνά και κουράζω τους συνομιλητές μου με άχρηστες πληροφορίες και φθηνά κουτσομπολιά. Κανείς άλλωστε δεν είναι τέλειος.
Με πονάει πολλές φορές όταν οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται το σκεπτικό μου και τις προθέσεις μου. Όμως αρνούμαι πεισματικά να γίνω απολογητικός και είμαι πάντα περήφανος για τις απόψεις μου. Σε γενικές γραμμές δε θεωρώ πως με τη δράση μου έχω αδικήσει κάποιον. Δεν έχω κανένα κόμπλεξ για τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν και δεν μετανιώνω για τον τρόπο που τις αξιοποίησα. Ούτε φυσικά φθονώ αυτούς που είχαν περισσότερες. Αηδιάζω με τους ανθρώπους που βασίζουν την άποψη τους για μένα στο φθόνο και στον ανταγωνισμό. Αυτό διότι ούτε ανταγωνιστικός είμαι, ούτε προκαλώ με τη στάση μου. Εκτιμώ αυτούς που με αποδέχονται για αυτό που είμαι και δεν με βάζουν σε καλούπια, ούτε με κατατάσσουν σε ομάδες.
Με εκνευρίζουν ιδιαίτερα όλοι οι νεαροί, άκαπνοι, «φιλόσοφοι» με το περισπούδαστο ύφος που μιλούν για τις ανθρώπινες αξίες, την επανάσταση, τις ταξικές συγκρούσεις και την αδικία που τους κατατρέχει. Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όταν ανάγουν τη βωμολοχία σε τέχνη και την ημιμάθεια σε επιστήμη. Μιλούν για ισότητα και σεβασμό και έχουν ελάχιστο σεβασμό για όποιον έχει διαφορετική γνώμη. Μιλούν για χαμένες ευκαιρίες και συνήθως δεν παράγουν τίποτα και φυσικά για όλα τους φταίει ο αόρατος εχθρός, το σύστημα και η κακή τους μοίρα που γεννήθηκαν στην κακούργα Ελλάδα που δεν εκτιμά το μοναδικό τους ταλέντο και την τεράστια ευφυΐα τους. Κάποτε θεωρούσα πως η στάση τους οφείλεται σε αφέλεια και σε μια νεανική παρορμητικότητα, τώρα απλώς τους θεωρώ κακομαθημένους εγωιστές. Ίσως τους αδικώ αλλά αυτό πιστεύω και άρα αυτό θα γράψω όσο σκληρό και αν ακούγεται.
Αυτό που με στενοχωρεί ιδιαίτερα είναι πως όλοι μιλάνε για τις αδικίες στη ζωή αλλά στην προσωπική τους πορεία συνήθως δεν κάνουν τίποτα από αυτά που επαγγέλλονται. Κατηγορούν τους άλλους για εκμετάλλευση άλλα όταν τους δοθεί η ευκαιρία κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Μιλάν για αλληλεγγύη μόνο όταν έχουν να κερδίσουν κάτι από αυτό, όταν όμως τους έχεις ανάγκη σφυρίζουν σκοπό κλέφτικο.
Όλοι αυτοί που μας καταδυναστεύουν είναι δικιά μας αντανάκλαση, αν δεν αλλάξουμε εμείς γιατί να αλλάξουν αυτοί, που είναι και οι πιο βολεμένοι. Για μένα οι ηθικές αξίες μιας κοινωνίας δεν εξαρτώνται από τάξεις, πλούτο και συγκυρίες αλλά από τη διάθεση που έχει ο καθένας προσωπικά να προσφέρει στο σύνολο και να δώσει το παράδειγμα στους άλλους. Κανείς δεν περιμένει θυσίες άλλα όλοι ελπίζουν πως θα υπάρχει στο μέλλον μεγαλύτερη αλληλοκατανόηση και συνεργασία. Αυτοί που είναι οπαδοί της σύγκρουσης και ριζοσπαστικών αλλαγών απλά με κουράζουν και αρνούμαι να συμπορευτώ μαζί τους ακόμη και αν αυτό είναι δημοφιλές. Παραμένω σταθερά οπαδός της δημιουργίας, του διαλόγου και της σύνθεσης.
Σιχαίνομαι την ηθικολογία αν και εγώ ο ίδιος δεν την αποφεύγω στις συζητήσεις και στα γραπτά μου. Θεωρώ μέγιστους υποκριτές αυτούς που ηθικολογούν ασύστολα ακόμη και αν ο λόγος τους κρύβει αλήθειες. Γενικά είμαι δύσπιστος απέναντι σε ανθρώπους που δηλώνουν «καλά παιδιά» και περιαυτολογούν. Η ταπεινότητα για μένα αποτελεί ύψιστη αρετή, αισθάνομαι ιδιαίτερα άσχημα όταν συνειδητοποιώ ότι έδρασα ή μίλησα αλαζονικά.
Είμαι ίσως πολύ πιο αυστηρός με τους άλλους από ότι με τον εαυτό μου. Είναι κάτι που αποφεύγω να αναλύσω και που μάλλον πρέπει να διορθώσω άμεσα. Μου αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα αλλά δεν τα βαπτίζω όλα πρόοδο και πολλές φορές με αυτά που βλέπω γύρω μου γίνομαι απαισιόδοξος. Δεν πιστεύω σε θαύματα, ούτε σε μαγικές λύσεις, άλλωστε δεν έχω δει πολλά στη ζωή μου. Κάπου στο βάθος όμως του μυαλού μου διατηρώ την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Αλλά και να μη γίνει αυτό γενικά είμαι ευχαριστημένος και το μόνο που φοβάμαι είναι οι δυσάρεστες εκπλήξεις που πάντα παραμονεύουν.
P.S.
Σκέφτομαι την επόμενη φορά να γράψω κάτι πιο ευχάριστο και ουσιαστικό ;0)
Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009
Gloomy Thoughts
The faults of the past haunt me and are the main reason for my present pessimism, the dreams of the future are now nightmares that often keep me awake and don’t allow me to rest. Gloomy thoughts, unpleasant feelings… My spirit travels through mysterious paths…
Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009
Poetic Moments
The night is young, my dreams are old... whispers in a crowded stadium. I hardly remember the days when I only looked to the future, full of ambition and confidence. A false feeling of immortality, vanity and a slight arrogance. How humble I seem today... I wonder whether it is a sine of weakness or wisdom. No regrets though, no regrets...
Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009
ΚΑΛΟΥΠΙΑ
Το σύνηθες είναι να κατηγοριοποιείς τους ανθρώπους, να τους βάζεις σε καλούπια, ανάλογα με την εξωτερική τους εμφάνιση, το επάγγελμα τους, την περιουσία τους, την καταγωγή τους, την κοινωνική τους τάξη. Αν εμβαθύνεις λίγο παραπάνω μπορεί να κοιτάξεις και την μόρφωση τους, την πνευματική τους καλλιέργεια, την πολιτική τους κατεύθυνση, την ιδεολογία τους, τις καθημερινές τους συνήθειες. Όταν κρίνεις κάποιον πιθανότατα κοιτάς όλα τα παραπάνω μέσα από το πρίσμα των δικών σου πεποιθήσεων και προκαταλήψεων και βάζεις ετικέτες. Είναι άραγε όμως τόσο απλά τα πράγματα…
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009
Modern Day Heroes and Legends of the Past
What has always distinguished heroes from others was their ability and/or will to do what others around them did not. The legendary heroes of the past gained fame through their record and/or sacrifices in bloody battlefields, dark dungeon rooms and crowded streets. Some of them were ambitious political and/or military leaders who through their brave and defiant actions inspired nations to follow them. They led by example showing remarkable mental strength and resilience. Their names were entered in history books, artists painted portraits and erected statues of them; their faces were even depicted in coins and paper money.
Nowadays modern day warfare produces no heroes, only war criminals and numerous innocent victims. People in dark dungeons and maximum security prisons are all considered common criminals. Demonstrations in crowded streets generally just cause frustration, the people leading them gain some notoriety but nobody considers them heroes. So who are the modern day heroes?
Some say doctors who save lives, others artists that touch our inner feelings while others glorify the achievements of famous athletes. The latter with their physical presence and struggle remind us of the days when men had to rely on their own strength and ingenuity to survive in environments much harsher than those we live in today.
In any case most people nowadays like to think that for every famous modern-day heroes there are thousands others we haven't discovered who with their sacrifices preserve and improve our society. These people will never gain fame and fortune, they know it well, and that makes them even greater.
Nowadays modern day warfare produces no heroes, only war criminals and numerous innocent victims. People in dark dungeons and maximum security prisons are all considered common criminals. Demonstrations in crowded streets generally just cause frustration, the people leading them gain some notoriety but nobody considers them heroes. So who are the modern day heroes?
Some say doctors who save lives, others artists that touch our inner feelings while others glorify the achievements of famous athletes. The latter with their physical presence and struggle remind us of the days when men had to rely on their own strength and ingenuity to survive in environments much harsher than those we live in today.
In any case most people nowadays like to think that for every famous modern-day heroes there are thousands others we haven't discovered who with their sacrifices preserve and improve our society. These people will never gain fame and fortune, they know it well, and that makes them even greater.
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009
Success
The idea of success has haunted my thoughts since I was a child. I often admired and sometimes envied successful people around me. Many of my decisions and acts where based on dreams and aspiration of success or at least thoughts on how to avoid failure. The complexity of the idea of success and its consequences is constantly troubling my humble mind.
I have always wondered about the qualities that make a person successful. Intelligence, resilience, commitment and hard work are some of the keys to success. These qualities most times should be the necessary tools to achieve professional, social and family goals. The extent to which someone possesses and grows these qualities is closely related to his chances of succeeding in life.
Achieving all or some of his goals should make a person happy and content. His self-confidence will most probably grow exponentially. Some times it may even lead to arrogance, in any case successful people are inclined to test their abilities to the maximum and they expect others to follow. This overstretching may lead to great things and/or catastrophic failures.
People often wonder how successful they truly are and whether they should put more effort in it. The crucial question is at which point should someone feel successful. How do we recognize and measure success, can we measure are own success or do others do it for us? The recognition of someone’s success by his piers can often be more important to him than the success itself. This recognition can bring fame, even glory and pave the path for new accomplishments. A person who is considered by others successful in his field is well respected, people follow him and are persuaded by him more easily. The environment around him is more favorable and full of opportunities.
At some point most people look back at their lives and assess their acts and achievements. For some this is a pleasant experience, for others melancholic or even depressing. Sometimes it is hard to remember the challenges of the past and to explain what went wrong and why some of the aims and objectives where never met. Sometimes even if the majority of the goals have been achieved we feel that we should have aimed for greater, more important things, that we underestimated our abilities and/or prioritized things wrongly.
Success remains my holy grail…
I have always wondered about the qualities that make a person successful. Intelligence, resilience, commitment and hard work are some of the keys to success. These qualities most times should be the necessary tools to achieve professional, social and family goals. The extent to which someone possesses and grows these qualities is closely related to his chances of succeeding in life.
Achieving all or some of his goals should make a person happy and content. His self-confidence will most probably grow exponentially. Some times it may even lead to arrogance, in any case successful people are inclined to test their abilities to the maximum and they expect others to follow. This overstretching may lead to great things and/or catastrophic failures.
People often wonder how successful they truly are and whether they should put more effort in it. The crucial question is at which point should someone feel successful. How do we recognize and measure success, can we measure are own success or do others do it for us? The recognition of someone’s success by his piers can often be more important to him than the success itself. This recognition can bring fame, even glory and pave the path for new accomplishments. A person who is considered by others successful in his field is well respected, people follow him and are persuaded by him more easily. The environment around him is more favorable and full of opportunities.
At some point most people look back at their lives and assess their acts and achievements. For some this is a pleasant experience, for others melancholic or even depressing. Sometimes it is hard to remember the challenges of the past and to explain what went wrong and why some of the aims and objectives where never met. Sometimes even if the majority of the goals have been achieved we feel that we should have aimed for greater, more important things, that we underestimated our abilities and/or prioritized things wrongly.
Success remains my holy grail…
Σάββατο 27 Ιουνίου 2009
Εγωισμοί και Πάθη σε μια Σύγχρονη Κοινωνία
Η καμμένη γη μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει ιδιαίτερα γόνιμη γη. Μέσα από μια καταστροφή μπορεί να επέλθει το ταρακούνημα που θα οδηγήσει στην αναγέννηση, το διαφωτισμό. Όλα είναι θέμα διάθεσης, συναισθήματος, αφοσίωσης.
Είναι σίγουρα δύσκολο να θυσιάσεις το εγώ για έναν κοινωνικό σκοπό, να αφοσιωθείς σε εργασίες που αφορούν το κοινό καλό, να είσαι ανιδιοτελής και ταπεινός, όχι γιατί το απαιτεί κάποια θρησκεία αλλά γιατί το αισθάνεσαι. Τα ιδανικά, οι αρχές και αξίες του καθενός ποικίλουν οι πειρασμοί είναι όμως πάντα οι ίδιοι.
Ένας αγώνας χωρίς προσωπικά οφέλη, χωρίς διακρίσεις και αναγνώριση φαντάζει μάταιος. Απαιτεί περίσσια ψυχικά αποθέματα, υπομονή και επιμονή. Η δύναμη, που κρύβει ο καθένας μέσα του, του είναι άγνωστη μέχρι να προσπαθήσει και να έρθει αντιμέτωπος με τις Ερινύες και τα πάθη του. Μέσα από τον αγώνα του επιζητεί μια λύτρωση αλλά συχνά θα αναγκαστεί να προβεί σε επώδυνους συμβιβασμούς.
Η ματαιοδοξία, η απληστία και άλλες «θανάσιμες αμαρτίες» μας θυμίζουν τη θνητότητα μας, το ατελές της ύπαρξης μας, τα όρια των αντοχών μας. Αυτές οι αδυναμίες είναι κομμάτι της ζωής μας και αποτελούν για κάποιους πρόκληση για υπέρβαση ενώ για άλλους αυτοσκοπό. Ναι σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που βρίσκουν ικανοποίηση μέσα από τις αδυναμίες και τα πάθη τους. Ο άπληστος για παράδειγμα βρίσκει ικανοποίηση μέσα από τον αγώνα του για περισσότερα αγαθά. Μπορεί αυτή του η ικανοποίηση να κρύβει μια βαθύτερη δυστυχία αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η απληστία αποτελεί κινητήριο μοχλό και διαμορφωτή των στόχων του στη ζωή.
Πως μπορεί όμως να προοδεύσει μια παρηκμασμένη κοινωνία που τα μέλη της είναι έρμαια των παθών τους. Πως μπορεί κανείς να συνεργαστεί και να βασιστεί με ανθρώπους που κοιτούν σχεδόν αποκλειστικά το εγώ του, που αγνοούν ή αδιαφορούν το κοινωνικό συμφέρον. Σε μια τέτοια κοινωνία ο κόσμος είναι καχύποπτος και αμφισβητεί τις καλές προθέσεις του γείτονα του, του φίλου του, του συγγενή του. Όλα εξηγούνται και ανάγονται στο προσωπικό συμφέρον. Ο ανθρωπισμός χάνεται μέσα στην άβυσσο της πονηριάς και της απάτης.
Οι «φιλανθρωπικές δράσεις», οι μη κυβερνητικές οργανώσεις μοιάζουν να διέπονται από περίσσια υποκρισία, να υποκρύπτουν σκοτεινά κίνητρα και να εξυπηρετούν τα προσωπικά συμφέροντα των εμπνευστών και δημιουργών τους. Οι σκέψεις των ανθρώπων βασίζονται σε συνομοσιολογικά σενάρια, δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις. Η ελπίδα αργοπεθαίνει μέσα στο βούρκο της διαφθοράς, τη λασπολογία και την μιζέρια. Ο συμβιβασμός, η αναισθησία και ο ισοπεδωτισμός πνίγουν κάθε προσπάθεια αλλαγής. Οι ακρότητες και οι συγκρουσιακές λογικές γεμίζουν τους ανθρώπους με μελαγχολία για το μέλλον.
Μέσα από τους παραπάνω προβληματισμούς εκτόνωσα για μια ακόμη φόρα ένα μέρος της απογοήτευσης μου για αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία την οποία ζω και «δημιουργώ». Κλείνω με μια τελευταία σκέψη, αυτό που με φοβίζει πάντα περισσότερο από τα άδεια ταμεία είναι οι άδειες ψυχές.
Είναι σίγουρα δύσκολο να θυσιάσεις το εγώ για έναν κοινωνικό σκοπό, να αφοσιωθείς σε εργασίες που αφορούν το κοινό καλό, να είσαι ανιδιοτελής και ταπεινός, όχι γιατί το απαιτεί κάποια θρησκεία αλλά γιατί το αισθάνεσαι. Τα ιδανικά, οι αρχές και αξίες του καθενός ποικίλουν οι πειρασμοί είναι όμως πάντα οι ίδιοι.
Ένας αγώνας χωρίς προσωπικά οφέλη, χωρίς διακρίσεις και αναγνώριση φαντάζει μάταιος. Απαιτεί περίσσια ψυχικά αποθέματα, υπομονή και επιμονή. Η δύναμη, που κρύβει ο καθένας μέσα του, του είναι άγνωστη μέχρι να προσπαθήσει και να έρθει αντιμέτωπος με τις Ερινύες και τα πάθη του. Μέσα από τον αγώνα του επιζητεί μια λύτρωση αλλά συχνά θα αναγκαστεί να προβεί σε επώδυνους συμβιβασμούς.
Η ματαιοδοξία, η απληστία και άλλες «θανάσιμες αμαρτίες» μας θυμίζουν τη θνητότητα μας, το ατελές της ύπαρξης μας, τα όρια των αντοχών μας. Αυτές οι αδυναμίες είναι κομμάτι της ζωής μας και αποτελούν για κάποιους πρόκληση για υπέρβαση ενώ για άλλους αυτοσκοπό. Ναι σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που βρίσκουν ικανοποίηση μέσα από τις αδυναμίες και τα πάθη τους. Ο άπληστος για παράδειγμα βρίσκει ικανοποίηση μέσα από τον αγώνα του για περισσότερα αγαθά. Μπορεί αυτή του η ικανοποίηση να κρύβει μια βαθύτερη δυστυχία αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η απληστία αποτελεί κινητήριο μοχλό και διαμορφωτή των στόχων του στη ζωή.
Πως μπορεί όμως να προοδεύσει μια παρηκμασμένη κοινωνία που τα μέλη της είναι έρμαια των παθών τους. Πως μπορεί κανείς να συνεργαστεί και να βασιστεί με ανθρώπους που κοιτούν σχεδόν αποκλειστικά το εγώ του, που αγνοούν ή αδιαφορούν το κοινωνικό συμφέρον. Σε μια τέτοια κοινωνία ο κόσμος είναι καχύποπτος και αμφισβητεί τις καλές προθέσεις του γείτονα του, του φίλου του, του συγγενή του. Όλα εξηγούνται και ανάγονται στο προσωπικό συμφέρον. Ο ανθρωπισμός χάνεται μέσα στην άβυσσο της πονηριάς και της απάτης.
Οι «φιλανθρωπικές δράσεις», οι μη κυβερνητικές οργανώσεις μοιάζουν να διέπονται από περίσσια υποκρισία, να υποκρύπτουν σκοτεινά κίνητρα και να εξυπηρετούν τα προσωπικά συμφέροντα των εμπνευστών και δημιουργών τους. Οι σκέψεις των ανθρώπων βασίζονται σε συνομοσιολογικά σενάρια, δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις. Η ελπίδα αργοπεθαίνει μέσα στο βούρκο της διαφθοράς, τη λασπολογία και την μιζέρια. Ο συμβιβασμός, η αναισθησία και ο ισοπεδωτισμός πνίγουν κάθε προσπάθεια αλλαγής. Οι ακρότητες και οι συγκρουσιακές λογικές γεμίζουν τους ανθρώπους με μελαγχολία για το μέλλον.
Μέσα από τους παραπάνω προβληματισμούς εκτόνωσα για μια ακόμη φόρα ένα μέρος της απογοήτευσης μου για αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία την οποία ζω και «δημιουργώ». Κλείνω με μια τελευταία σκέψη, αυτό που με φοβίζει πάντα περισσότερο από τα άδεια ταμεία είναι οι άδειες ψυχές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)